CHAPTER 45: KarMar Scene again

CHAPTER 45: KARMAR SCENE AGAIN

Ilang days na rin un nakalipas after nun so-called “BREAK-UP” daw namin.
Hindi na talaga nila kami tinigilan sa pangaasar..
Mabuti na lang kasi nabawasan na un pang-aasar nila sa amin..
Nagsawa na siguro..
At ito na nga..nagmamadali na silang mag-ayos ng gamit..
Dahil favorite subject na nila un next..

Ang DISMISSAL TIME!!!!


KARISSA: Bilisan niyo na nga umalis!

JAPS: Bakit ka ba atat na atat na paalisin kami?
KARISSA: Gagamitin ko kasi tong classroom!

VINCE: Ibig sabihin, hindi ka pa uuwe?

KARISSA: Oo nga.

ALL: ANO?!!!

KARISSA : Ano problema niyo??

NATHAN: Susunduin ka ba ng driver mo?

KARISSA: Hindi.

ALL: HINDI?!!!

JAPS: Bakit hindi?

KARISSA: AYoko kasi paghintayin siya ng matagal. Kaya ko pa naman umuwi mag-isa.

ALL : MAG-ISA?!!!

VINCE: Hindi na muna ako uuwe.

ALL: KAMI DIN!!!

KARISSA: ANO?!!

JIN: Alam mo naman Karissa na marami nangyari sayo this past few days.

KARISSA: Sabi ko naman sa inyo, it was an accident.

NATHAN: Pero Karissa, hindi lang basta-basta --

MARION: Umuwi na kayo.

VINCE: Ano?! Paano si Karissa?!

MARION: Ako na lang ang maiiwan dito.

KARISSA: Wag na Marion..kaya ko naman sarili ko eh.

MARION: Wag ka na kumontra. Responsibility ko kayo dito. Kaya hanggat may ttao dito, hindi pa din ako puwede umalis.

JAPS: Yan na naman yan “RESPONSIBILITY” excuse niya.

VINCE: Oo nga. Wala na ba siyang puwedeng gamitin na ibang excuse?

MARION: May sinasabi ba kayo Japs and Vince?

JAPS: Wala kaming sinasabi ah. Diba Bal?

VINCE: Oo nga. Tahimik nga naming dito e.

KARISSA: Uhm, Marion--

NATHAN: O sige, Marion. Ikaw na bahala kay Karissa. Classmates, uwi na tayo.

JAPS&VINCE: Little princess, alagaan mo si PAPA Marion NAMIN ah?!!

KARISSA&MARION: CAN YOU SHUT UP?!!

ALL except K&M: Uyyyy! DESTINY talaga sila!!!


YAN na naman sila!!
Umalis na aga sila bago pa masira un mukha nila..
Haynaku, hindi ba talaga sila titigil sa pangaasar?
5..4..3..2..1..
Then I realized that…



KAMING DALAWA na lang pala andito..



Inhale, Exhale..
DON’T be nervous, Karissa..
Simulan mo na ang dapat simulan..
Ang una ko ginawa is..

Itabi ang mga upuan..


MARION: Anong ginagawa mo?

KARISSA: Obvious naman diba?


Minsan talaga 2h..laging papansin..
Pero lagi ko naman pinapansin..
Haynaku, tama na nga..
Tumahimik na rin un isa..
Bakit pa kasi nagpaiwan toh?

Hmmmm..
May naririnig akong ingay ng upuan..
Tumingin ako sa likod ko..

And to my surprise..
TINATABI niya din niya un mga upuan sa kabilang side..

Hindi na ko nagsalita..
Ang tanging nagawa ko is to.. SMILE
Walalang..masaya lang ako dahil ganito kami..
Wala naman masama diba?


MARION: Ano ba kasi gagawin mo?

KARISSA : Gagawa ng steps.

MARION: Ano?!!

KARISSA: Oh? Bakit na naman? Kanina pa yan tanong niyong “Ano?”

MARION: Nagpaiwan ka dito, yan lang pala gagawin mo.

KARISSA: Ano ba masama dun?

MARION : Hindi mo ba magagawa yan sa bahay niyo?

KARISSA : Hindi.

MARION: Huh? Bakit?

KARISSA: Ayokong makita ako ng Mommy ko na sumasayaw.

MARION: Bakit naman? Ayaw ba niya na sumasayaw ka?

KARISSA: Hindi namna. Ayoko lang na malungkot siya.

MARION: Malungkot? Bakit?

KARISSA: Ngayon naman, puro bakit yan tanong mo. Tigilan mo na nga sa kakatanong ng bakit.

MARION: Edi wag kang magbigay ng clueless na sagot.

KARISSA: Ewan ko sayo, magsisimula na ako para matapos na ko agad.


Niready ko na un cassette ko..
Hinahanap niyo un moody namun President??
Hayun siya, nananahimik na naman..
At umupo na sa mahiwaga niyang bookshelf..
Nakaharap siya sa labas, may bintana kasi dun.. >MARION<
Edi mas ok, kaya ito na ko..
Magsisimula na ko magpractice..
Hay, naalala ko na naman un pinag-uusapan namin kanina..
Gusto ko man sabihin sa kanya un totoo..
Pero hindi ko pa talaga kaya,
Hindi ko pa kaya pag-usapan un tungkol sa kuya ko..
Ayaw ko muna maalala lahat ng nagyari sa kanya..
Hindi pa talaga ako ready..
Maybe someday..


I like the atmosphere..
Ang tahimik ng paligid..
Andito pala ngayon sa mahiwaga kong chairself..
Nagiisip-isip ako ng mga bagay na hindi ko maintindihan,.
Katulad na lang ngayon..
Bakit ba ako nagpaiwan?
Dahil lang ba responsibility ko or dahil sa concern ako?
Ano ba talaga, Karissa?
Napatingin naman ako sa kanya..
Bakit ganyan expression ng mukha niya?
Mukhang there’s something that bothering her..
Ano naman kaya un?
Ano ba gumugulo sa kanya?
Teka, parang lumalamig na yata..
At mukhang nilalamig na rin siya..


Lumalamig na yata ahh..
At ano naman ginagawa ni Marion?
Bumaba na siya sa bookshelf
At sinarado na un bintana..
Mali,, MGA bintana..
Uuwi na ba siya??


KARISSA : Bakit mo sinarado un mga bintana? Uuwi ka na ba?

MARION: Kung puwede lang sana diba?

KARISSA: Puwede ka naman kasi umuwi eh. Kaya ko naman sarili ko.

MARION: Sinarado ko un bintana dahil lumalamig na. Ok? May tanong ka pa.


Hindi ko talaga malaman kung gentleman ba siya o hindi..
Dapat kasi KARISSA, hindi mo na pinapansin un ganyan tao..
Nagpatuloy na kong magsayaw ulit..
Syempre alam kong hahanapin niyo na naman un PAPA Marion niyo..
Umupo na ang hari sa isa sa mga upuan sa harapan..


Nagtatanga-tangahan ba toh o tanga ba talaga?
Nagsimula na ulit siyang sumayaw..
Magaling talaga siyang sumayaw..
Hindi halata sa pagsasayaw niya ang mga problema..
Pero hanggang kailan siyang ganito?
Hanggang kailan siyang nasa panganib ng dahil lang dito sa cheering na toh..
Pero tandaan niya, hanggat andito pa ko,
Walang mangyayaring masama sa kanya..
Pero ano ba talaga nangyayari sa akin?
Bakit ba ang overprotective ko sa kanya?
Dahil ba sa mga classmates ko? Or
Dahil na rin sa kanya??
Ito ba ang dahilan kung bakit nagpaiwan ako dito?
Or let’s say..
AM I FALLING FOR HER??
Hindi ko alam, at ayoko muna alamin..
Ayoko muna pumasok ulit sa dictionary ko un word na “LOVE”
Pero tama yata si Nathan..

“Once na pumasok yan sa dictionary natin, remember, never na natin yan mabubura”

Eh kung sunugin ko kaya un dictionary ko? Mawawala na un diba?


ano bay an, parang matutunaw na ako..
Sobra naman makatitig toh..
Magkaharap kasi kami habang ako NAGSASAYAW..
Sorry na lang sa mga MARION’S FANS[kung meron man], hindi ko inaakit un papa niyo..
Hindi tuloy ako makasayaw ng maayos..
Pero sa totoo lang, nanginginig un buong katawan ko..
But I fell secured..
Dahil ba andito si Marion?
Laki na nga yata ng utang na loob ko sa kanya..
Sa lahat ng aksidente na nangyari sa akin..
Siya ang laging nandiyan para iligtas ako..
I owe him my life..
Pero bakit ganito palagi..
Why I feel like this?
Bakit kapag andiyan siya hindi ako makapagconcentrate??
Ito na ba un tinatawag nilang love??
No, hindi puwede.
Ayoko maramdaman un..
Ayokong mafeel un sakit na naramdaman ng Kuya ko.


KARISSA: Puwede tumulog ka muna? Hindi ako makapagconcentrate?

MARION: Huh? Ano?

KARISSA : Don’t worry, wala akong pagnanasa sayo. Halata naman kasi na pagod ka na.

MARION: Hindi ako inaantok.

KARISSA: Kahti pumikit ka na lang. Please? Para makapagconcentrate na ko..

MARION: Oo na nga. Pipikit na ko..


Hindi na ko nakipagtalo kay Isaw..
Alam ko naman kasi na hindi magpapatalo un..
Kapag nagmatigas pa ako, baka mas lalo pa kami tungkol dito..
Edi mas mabuti..haha..JOKE!
Kahit nakapikit lang ako, rinig ko pa rin un kanta ng sayaw niya..
At parang nararamdaman ko na masaya siyang sumasayaw..


After 30 Mins.


KARISSA: Tapos na ko.


Nakatulog na pala ako..
Hindi ko namalayan..
Minulat ko na un mata ko..
At nasa harap ko na siya,nagpupunas siya ng pawis niya..
ANG GANDA TALAGA NIYA!!!


KARISSA: Halika na, uwi na tayo..


Hindi pa dun natatapos














SHE KISSED MY CHEEKS!!!
As in, HINALIKAN NIYA KO SA PISNGI!!!